Vlokkenexperts

Hoe een koukleum op sneeuwsafari verstand van sneeuw krijgt

In plaats van gewoon op zondagochtend, vloog dit bericht vrijdag al met de post mee en verdween vervolgens van de site. Iets met verstandsverbijstering of techniek. Wie zal het zeggen. Hoe dan ook, hier is het weer met excuses als u het nu een tweede keer ontvangt.

Welke gek verzint vrijwillig midden februari naar Zweden te gaan? Nou, deze kouwelijk aangelegde gek. Waaróm was mij inmiddels ook wat onduidelijk, maar met een dikke jas, dito muts, een stapel warme wollen truien, vest en thermo-ondergoed moest het gaan.

Over het stationsplein van Malmö dwarrelden fijne witte vlokjes. ‘Dat is geen sneeuw’ vond onze Zweedse vriend, ‘t is op zijn best een referentie aan sneeuw.’ Mijn vriendin, een georganiseerd type dat maanden van tevoren alles plant, stond in haar dunne jasje blootshoofds te klappertanden.

‘Kom, stap in’ zei Bjorn. De tocht naar zijn huis voerde door eindeloze witte velden. Langs de weg lagen menshoge sneeuwduinen met dikke overhangende kuiven. ‘Jullie hebben geluk, de sneeuw is bijna weg.’ Wég? Alles is wit!

De laatste keer dat ik Bjorn zag spraken we over ‘snow sorrow’, een mooie bewoording voor zorgen over klimaatverandering. Een pak sneeuw herstelt het klimaat niet, maar als opwarming onzichtbaar is, raakt ook in vertaling ‘sneeuw smart’ toch een beetje, tja, eh, ondergesneeuwd. Op de verwarmde autostoel begon mijn vriendin intussen te ontdooien.

Bjorn huis was warm, maar er was alleen een koude aardappel als lunch. Ik ging op expeditie naar de dorpswinkel, een boodschap doen zou wel lukken. Zweedse series zijn immers prima te volgen als je Nederlands, Engels, wat woorden Frans en Duits kan en daar wat Scandinavische klanken overheen kloddert. Totdat je zonder ondertitels op straat staat, dan blijken toch vrij veel woorden blanco te blijven.

Kassière en klant waren in een hevig gesprek verwikkeld over de man die ervandoor ging met een travestiete teckel, of bedoelden ze dat hij met een hazewindhond in roze paillettenjurk was gaan samenwonen? Ik dacht aan de maker van Lucky TV. Hij kijkt televisie zonder geluid, zodat bij het beeld zijn eigen verhaal ontstaat (zoals de Willem & Maxima filmpjes bij DWDD). Ik liet het gesprek voor wat dat ook wezen mocht, en stond even later in een Zweeds keukentje Franse uiensoep te maken.

Toen was het tijd voor sneeuwsafari. In Bjorns straatje was vermoedelijk tuinmeubilair veranderd in sneeuwsculpturen en hingen lange ijspegels aan de dakgoten. Waar de bebouwing ophield stapte ik in het grote witte niets. En zakte daar kniediep in de sneeuw. Misschien toch maar op de gebaande paden blijven.

De sneeuw knerpte, de witte vlakte liep over in een hemel met dezelfde kleur, hier en daar onderbroken door bomen met kale kruinen. Af en toe zag ik een hert.

Geen wonder dat hier sprookjes geboren werden. In een stille witte wereld van verleidelijke poedersuiker die je zonder pardon verslinden kan, schrijven sprookjes zichzelf. Sneeuwsporen van een gevlogen vogel vertelden met lange lussen een verhaal. De vogelpootjes-braille bezorgde me koude vingers, mijn gezicht begon lichtjes te bevriezen, welke witte kant op voor Bjorns kachel?

Uit de donkere hemel suisde een witte uil, met een soepele zwenk landde hij op de lage tak naast de deur. Welkom in Zweden.

Op de laatste dag werd het plus één, ijspegels veranderden in stroompjes, sneeuw verdween. Wachtend op de grote vogel die ons terug zou vliegen, kwam een bellende vrouw voorbij ‘Ik ben net geland’ kirde ze luid. ‘Het lijkt hier wel een kerstkaart, alles is wit!’

Wij keken elkaar aan. Wit?! Die vrouw zag sprookjes! Wat er lag was hooguit een herinnering aan sneeuw.